Roadtrip Bosnië 2026 # Dag 17

Even voor de duidelijkheid,  ik loop idd giga achter met mijn verhaal want we zijn al weer even terug en uit de vakantie modus en in de werkmodus maar hier komt dan toch de laatste 4 dagen van onze vakantie 😃

Dag 17 # Zondag 6 september. Vandaag laten we het mooie Bosnië al weer achter ons en gaan een paar daagjes in de relax stand in Senj Kroatië. 

Tja en dan is het alweer zo ver, we moeten afscheid nemen van het mooie Bosnië met alle vriendelijke mensen, de prachtige natuur, de goedkope prijzen haha en de ene plek nog mooier dan de andere. We pakken de laatste dingen in en Herman gaat vast wat in de auto pakken. Opeens hoor ik Herman zeggen 'onze crocs zijn gestolen' haha de grapjas. Wie wil er nu crocs stelen, ze zijn handig maar meer ook niet. Ik loop de gang uit en zie buiten onder het bankje onze crocs niet staan. Ehmmmm heb ik ze dan toch al ingepakt, dat is niet handig. Ik in de tas kijken en ...... geen crocs, nog maar eens buiten kijken, ze zijn echt weg. Er zijn nog 3 kamers bezet maar om nu iedereen wakker te gaan maken. Ik zou daar zelf niet blij mee zijn als ik ze niet had gepakt en het zijn maar crocs, als hun daar nu gelukkig van worden. Misschien heeft iemand gedacht, schoenen uit en crocs aan. Daar staan patoffeltjes voor op de kamer maar goed. Herman oppert nog even het idee om dan de rest van de schoenen die er staan te gaan verstoppen, nee Herman geen goed idee. 

Als we wegrijden rond 7.30 uur is het nog maar 17 graden, dat zijn we niet gewend. We rijden via Bihac naar de grens met Kroatië, het is ongeveer 50 kilomerer rijden dus ca. 1.15 uur. We zien via Google dat er nu al een rood streepje voor de grens is met 12 minuten wachttijd en die kan alleen maar erger worden tegen de tijd dat wij er zijn. De meeste tijd rijden we tussen de bomen en zien de zon er al door heen schijnen. Voor dat we het straks weten klagen we weer dat het zo heet is.  Vlak voor Bihač̣ zien we een bakker, er staat ook Burec op de gevel dus besluiten we voor de Burec te gaan. Er stoppen best veel auto's dus het moet een goede bakker zijn. Ik vraag om Burec maar die hebben ze niet op zondag, dit is er zegt ze en wijst naar de vitrine, ok dan maar wat beliner bollen. Verder liggen er alleen maar hele broden. Achter mij krijgen ze dat mee en er vragen meerdere naar Burec, maar helaas, geen burec op zondag hier. We kunnen Bihač in gaan maar dan zijn we nog later bij de grens en is de wachttijd misschien nog langer. Na Bihač̣ is de omgeving wat opener en zien we ter hoogte ergens tussen de grens en Bihač̣ op verschillende plekken brand hogerop in de bergen richting Kroatië. Het rookt flink maar we zien geen vuur, er reageert niemand op dus ook hier zal het op dit moment we veilig zijn. 0m 8.43 staan we stop voor de grens. Er staat één lange wachtrij van ca 20 auto's denken we. Nou dat moet te doen zijn. Google zegt 13 minuten wachttijd. Op een gegeven moment hebben ze er een extra grenspost bij open gedaan, ohh nu gaat het lekker opschieten, not ! Er worden veel auto's aan de kant gezet, we kunnen niet goed zien welke kentekens, Herman denkt Bosnische auto's. Als we dichterbij komen zien we wel dat Bosnische mensen uit de auto moeten en voor een camera moeten gaan staan. Het blijkt dat als je een niet EU land verlaat naar een EU land gaat en het is je eerste keer, ze een foto en vingerafdrukken van je willen hebben. Het afnemen van een foto en vingerafdrukken van reizigers uit niet-EU-landen dient ter controle van de buitengrenzen via het nieuwe Entry/Exit System (EES). Het voorkomt identiteitsfraude en zorgt dat iemands paspoort echt bij de persoon hoort. Ook registreert het automatisch wanneer iemand het Schengengebied inkomt en verlaat en het helpt te controleren of reizigers zonder visum niet langer blijven dan de toegestane 90 dagen binnen een periode van 180 dagen. Dus eigenlijk heel goed maar daardoor staan we nu ook al best een hele tijd voor de grens. In de andere rij naast ons staan ook Nederlanders en die moeten aan de kant voor een auto controle. Dan zullen wij ook wel aangegeven de beurt zijn,  nou dat kan er ook nog wel bij. We hebben niet te veel drank in de auto dus laat maar komen. Alhoewel,  je mag geen vlees producten invoeren en volgens mij ligt er nog ergens een voorraad bifiworstjes. Bij de eerste grenspost mogen we zo doorrijden, hij hoeft zelf de ID 's niet te zien. Ik zie dat al meerdere douaniers aan onze kant gaan staan dus ik vermoed dat wij de auto ook kunnen leegmaken. Onze ID 's verdwijnen weer in het hokje en 5 minuten later krijgen we ze weer terug. En inderdaad of we de auto even willen parkeren voor een controle, tuurlijk we hebben geen keus. Een vrouwelijke douanier vraagt of wij wat hebben aan te geven, ik zeg dat we 4 flessen wijn hebben meegenomen en een paar blikjes bier en ze vraagt of wij de kofferbak willen openen. Het lijkt mij een goed idee dat ik dat maar ga doen. Ze was heel aardig en we hebben ondertussen gezellig gekletst. Volgens mij is deze controle vooral voor sigaretten en drugs. Ze heeft een aantal tassen doorgespit en geloofde wel dat wij niks bij ons hadden. Ik mocht zelf alles weer inpakken, dat is dan wel weer jammer. Eigenlijk ging het best wel snel. Ok nu op naar de volgende grenspost, maar die kwam niet. Dit zagen wij bij Montenegro ook al, gewoon 2 grensposten naast elkaar en dat was het. Nou gelukkig geen wachttijden meer want alles met alles heeft het toch één uur en tien minuten gekost vanaf het moment dat we stil stonden.

We rijden verder naar onze eerst geplande stop, deze ligt niet ver van de grens. We moeten maar 15 kilometer rijden en zullen daar wel ca. een half uurtje over doen. We gaan naar de Željava Air Base (ook bekend als Objekat 505) dit was de grootste ondergrondse militaire vliegbasis van het voormalige Joegoslavië en een van de grootste van Europa. Het complex ligt precies op de grens van Kroatië en Bosnië-Herzegovina, onder de Plješevica-berg. Hoe dichter we in buurt komen hoe meer we naar de brand toe rijden, maar er is niks afgesloten en en er gaan meer auto's en motoren die kant op en ze komen ons ook tegemoet. Dus blijkbaar kan het prima, al wordt de rook wel meer oranje van kleur en lijkt het vanuit de auto toch groter dan we eerst dachten. Maar we besluiten, er wonen hier ook nog mensen die gewoon hun ding doen en omdat er verder geen waarschuwingen zijn, om toch door te rijden. Ik denk dat we er op dat moment echt onder zitten want we zien geen rook meer, er is een vage brand lucht maar dat hebben we gedurende deze weken wel veel meer geroken, dus dat went ook. Opeens zien we het oude Douglas C-47 transportvliegtuig  staan en dan kun je of rechtsaf, linksaf of rechtdoor. We gokken links en zien dan al snel aan de rechterkant een tunnel nog een stukje verder zien we de ingang waar de straaljagers naar binnen konden, daar staan ook een aantal motorrijders en er recht tegenover ligt ook de start en landingsbaan. En als je nog iets doorrijd heb je nog een tunnel. Dus we zijn weer omgekeerd en naar de ingang van de straaljagers gegaan. En hebben daar buiten de auto geparkeerd. Er staat dat je niet mag dronen, toch is iemand het wel aan het doen, maar het is ook best wel druk om dit rustig te kunnen doen. Dus toch maar niet dronen. Misschien moet je of heel vroeg zijn of juist in het begin van de avond. We zijn wel even naar binnen gelopen maar al snel wordt het best wel heel donker, er staat ook beschreven dat het niet geheel veilig is want in de tunnels bestaat risico op instortingsgevaar en giftige stoffen. Ondanks dat anderen het wel doen besluiten we het maar niet te doen. De bouw van deze gigantische plek startte in 1957 in strikte geheimhouding en werd voltooid in 1968 onder president Tito. Die Tito had nogal wat plekjes waar van alles stiekem gemaakt werd en waar bijna niemand van wist, zo ook natuurlijk de bunker van Tito in Konjic waar wij een aantal jaren geleden zijn geweest. Ook zo'n interessant project. Het project waar we nu zijn koste destijds naar schatting 6 miljard dollar, waarmee het een van de duurste militaire projecten in Europa was. De basis was ontworpen om een directe atoomaanval van 20 kiloton (vergelijkbaar met de bom op Nagasaki) te doorstaan. Er was ruimte voor straaljagers (vooral MiG-21's), brandstof, wapens, een eigen waterbron, stroomgeneratoren en slaapplaatsen voor zo'n 1000 militairen die het wekenlang moesten volhouden. De tunnels werden afgesloten door gigantische pantserstalen deuren van tientallen tonnen zwaar die luchtdicht konden sluiten. Deze deuren zijn nu niet meer te zien. Tijdens het uiteenvallen van Joegoslavië in 1991 en 1992 werd de basis verlaten door het Joegoslavische leger. Het leger liet de basis zelf ontploffen met 56 ton explosieven om te voorkomen dat de vijand er gebruik van kon maken, wat zorgde voor een enorme klap die tot in de wijde omtrek te voelen was. Het is er vooral heel druk met motorrijders. Na daar even gekeken te hebben zijn we in de auto gestapt en naar het oude Douglas C- 47 transportvliegtuig te gaan kijken, is zitten duizenden stickers op, echt uit alle landen. Via een grote trap kun je ook nog een kijkje nemen binnenin. Daarnaast zit ook een klein keetje waar je wat kunt drinken, dus daar een kleine koffie en een klein flesje jus 'd orange besteld en dan direct teruggeplaatst worden na de realiteit na twee weken Bosnië, we moeten € 8,00 betalen. Jeetje dit zijn we niet meer gewend, dit was in Bosnië € 3,00 geweest. En het is ook tijd voor een plas pauze, ze waren nieuwe toiletten aan het maken, dus gevraagd waar het toilet was, hier recht tegenover de straat in lopen en dan aan het einde zijn toiletten, ongeveer 200 meter vertelde het meisje dat er werkte. Ok 200 meter, ik ben begonnen met lopen maar het pad groeide steeds meer dicht, en ik heb me maar bedacht dat ik geen 200 meter ging lopen, iets terug was een stukje asfalt die de bosjes inging, super mooi plekje lijkt mij en zo te te zien vonden dat meer mensen en niet alleen om te plassen maar goed als je moet dan moet je. Ik ben wel netjes op het pad gebleven want er liggen in deze bosrijke omgeving nog restanten van vele landmijnen. Ik heb later nog even opgezocht hoe het met de brand hier bij de  Plješevica-berg zat. En het blijkt dat hier al ca. 70.000 vierkante meter is afgebrand en dat het zelfs de berg is overgestoken aan de kroatische kant, en dat is natuurlijk wat wij zagen toen we er heen reden. Het smeult nog diep in de bossen door. Dit zorgt nog steeds voor een sterke rookontwikkeling en asregen die tot in het centrum van Bihać en omliggende dorpen zoals Vedro Polje en Zavalje te merken zijn. Het blijkt moeilijk te bussen zijn omdat de brand woedt op een zeer steile en ontoegankelijke berghelling. Blusvoertuigen kunnen er niet bij, waardoor brandweerlieden te voet met waterzakken omhoog moeten. De hitte van de grond is zo intens dat er foto's zijn gedeeld van gesmolten brandweerlaarzen. Delen van de berg gelden als minensuskwestie (onontplofte landmijnen uit de oorlog). Dit maakt het levensgevaarlijk voor grondtroepen. Bovendien hebben er al meerdere explosies plaatsgevonden op het brandterrein, vermoedelijk door achtergelaten munitiekisten, en nog niet ondekte landmijnen waardoor blusploegen zich tijdelijk moesten terugtrekken naar veilige zones. Het leger en de brandweer hebben dagenlang met speciale constructies (zoals een zip-line om water over 400 meter afstand omhoog te takelen) moeten vechten om deze 7 hectare onder controle te krijgen, omdat normale blusvoertuigen het terrein niet op kunnen. Heftig hoor. 

Daarna zijn we de auto weer ingestapt om een tussenstop, nou ja het lag iets buiten de route, te maken in Rastoke. Rastoke staat bekend als een schilderachtig, historisch watermolendorp. Het staat ook bekend als "Klein Plitvice" vanwege de tientallen watervallen en stroomversnellingen die hier ontstaan waar de rivieren Slunjčica en Korana samenkomen. We hebben een plekje gezocht om de auto te parkeren, hebben een parkeerbonnetje gehaald voor 3 uur en zijn aan onze wandeling begonnen. Onze auto stond hoog naast de rivier waar je al enkele kleine watervallen kunt zien. Wel zijn naar beneden gelopen en de grote houten brug overgelopen, oei hier moeten we straks ook met de auto over. Maar zoals met alle houten bruggen die we tegen gekomen zijn, zal deze ook stevig genoeg zijn, toch is er iedere keer wel die tweifel. In het kleine dorpje waar ook veel horeca zit, maar even gevraagd waar de route begon want het was niet helemaal duidelijk aangegeven. We hebben eerst nog even een terrasje gedaan voordat we aan de wandeling beginnen. Ik had gelezen dat je entree moet betalen als je het hele pad rond wil lopen en om de hoek van ons terras zat een hokje met entreehekjes dus hebben we daar de entree van € 9,00 p.p. betaald en het blijkt dat je dan in het 'kinder gedeelte' zit een een elfentuin maar ook oude watermolens, restanten uit de film van winnetou, kleine watervalletjes, een kleine grot etc. Leuk om te zien maar ik vond het de € 18,00 niet waard. We zijn daarna langs de rivier doorgelopen met af en toe een watervalletje. En dan sta je opeens bij de brug met toegangs poortjes, aan de overkant is ook een mooie pad aangelegd die uiteindelijk weer uitkomt waar onze auto staat. Je betaald wel € 5,00 p.p. om er langs te mogen. Dan is het of de hele weg weer terug lopen of hierlangs waar je waarschijnlijk ook allemaal watervalletjes ziet, tenminste dat heb ik op you tube gezien. We kiezen voor de brug en zien ..... heel weinig. Ik denk dat er niet genoeg water was voor de beelden die ik eerder heb gezien. Al met al viel het ons tegen, misschien omdat we al zoveel mooie plekken met watervallen hebben gezien in Bosnië of omdat er weinig water was, het is natuurlijk wel al een lange periode droog in Kroatië. 

We rijden een klein stukje terug en gaan dan via het gebied "de Plitvice" richting Senj. Het is een mooie route eerst door de bossen en later door mooie valleien. En dan is daar altijd dat eerste moment om de zee te zien. Natuurlijk is dit al heel veel jaren een wedstrijd wie het als eerste ziet. Ik had een hele mooie afdaling verwacht met veel zee zicht maar dat viel eigenlijk best wel een beetje tegen, bomen heel veel bomen stonden natuurlijk weer in de weg haha. Dus af en toe een kleine glimp, pas als je bijna beneden bent is daar de zee.

We hebben ons appartement gezocht wat we eerst niet konden vinden. Google stuurde ons een kant op en wij misten de afslag, we konden doorrijden en de volgende afslag nemen, top ! Toen reden we op een gegeven moment op een straat dat we dachten, dit kan niet goed zijn. We zijn maar weer omgekeerd en opnieuw het adres ingevoerd. Precies het zelfde maar nu stuurt hij ons helemaal naar de andere kant van Senj. Uiteindelijk reden we in de straat waar we moesten zijn en Google zegt, uw locatie bevindt zich aan de linker zijde. Maar daar waar het was volgens Google stond een hele andere naam hmmmm raar. Uiteindelijk de foto's op Booking.com maar opgezocht, het was een geel gebouw. Het enige gele gebouw in de straat stond rechts, en deze was het gelukk. We werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding, wauw wat groot en strak, we waren de laatste dagen iets anders gewend. En toen de gordijnen open gingen naar ons balkon, wauw wat een uitzicht. Je kijkt ver weg over zee en de kale eilanden die voor ons liggen. Hier gaan wij ons wel vermaken. We hebben de boel uitgepakt en zijn toen naar het oude fort van Senj gelopen. Daar moet een restaurant inzitten, mooi koel tussen de dikke muren. En koel is lekker want het is weer 37 graden. Het was een kleine wandeling eerst flink omlaag en dan natuurlijk weer omhoog maar onze beenspieren zijn ondertussen wel wat gewend, dus het gehijg is al een stuk minder, al nekt vooral de warmte je.

Binnen in het kasteel zit een restaurant, super leuk bedacht. Uiteindelijk is minder koel dan we verwachten maar goed. Om het te bezichtigen betaal je entree en kun je ook naar boven. Voor het restaurant betaal je natuurlijk niets en kun je beneden gewoon rondkijken en de historie in je opnemen. Echt een mooie plek. We bestellen "een platte". Toen ze het bestek kwamen brengen zegt Herman, heb je een vis plaat besteld. Ehhh nee, vlees. Maar het was vis bestek, misschien toch het verkeerde aangewezen, we gaan het zien. Er kwam idd een grote schaal met vis, deze smaakte goed, al vinden wij kleine inktvissen en grote gamba's wat minder. Ook hier is de rekening na 2 weken Bosnië weer schrikken € 88,00 haha. Hele normale prijzen maar we moeten nog wel weer even schakelen. Na het eten wandelen we terug naar ons appartement, best weer een hele klim. Daarna zijn we lekker op het terras gaan zitten en genieten we van ons uitzicht op zee. Het is best wel donker op het terras, ergens moet een knopje zitten voor de buitenverlichting maar deze kunnen we niet vinden. Maar dat is dan weer niet zo erg want ik heb een heel leuk lampje gekocht die je kunt opladen, maar waar is deze...... hmmm nergens te vinden. Ik denk dat hij nog in de tent staat. Dat is tenminste de laatste plek waarvan ik mij kan herinneren dat wij hem gebruikt hebben. Nou ja dan zijn ze daar een lampje rijker. Morgen maar even opzoek naar een paar kaarsen.